Soms heb je het geluk om iets bijzonders aan te treffen zonder dat je er vooraf op had ingesteld. Voor een groundhopweekend in Ipswich, een gekoesterde droom van mijn maat, landden we op het vliegveld van London-Southend. Omdat de trein die ons naar Ipswich zal brengen pas over vier uur vertrekt, hebben we tijd genoeg op even bij de plaatselijke trots te gaan kijken.

Groundhopping Southend United (12).jpgOp slechts een half uurtje lopen zien we ineens een lichtmast boven de huizen uitsteken en voel ik een heerlijke spanning in mijn lichaam. En wanneer we de hoek om richting de lichtmast lopen word ik heel onrustig. Prachtig in een woonwijk staat een schitterend oud stadionnetje. Het hek voor het uitvak staat open, zodat we een aantal foto’s van dichtbij kunnen maken. Bij bijna elk oud en klassiek voetbalstadion staat wel een deur open wat hier niet anders is. Terwijl mijn maat druk bezig is om de floodlight te vangen met zijn mobiel, wandel ik volgens het principe van Tom Bodde (‘als groundhopper is alles toegestaan, maar er wordt niet gesloopt en er worden geen souvenirs meegenomen!’) het uitvak in.

Met grote ogen bekijk ik de binnenkant van Roots Hall. Eerlijk gezegd; de club zegt mij wel wat maar dit stadion is voor mij totaal onbekend. De stadionautist voelt de koude rillingen over de rug gaan, op de arm is kippenvel zichtbaar. Wat een pareltje! En als even later ook mijn maat binnenkomt zie ik ook zijn mond openstaan. Dit stadionnetje ademt voetbal en roept avontuur op. Langzaam dalen we het uitvak uit en blijven we aan de rand van het veld staan.

Het is niet uit te leggen maar dit is de reden waarom ik zo graag in een leeg stadion ben. De serene stilte grijpt mij bij de keel. Wat een prachtig authentiek stadionnetje. Om Tom Bodde nog maar eens te citeren: “Romantiek pur sang!” Op het uitvak na staat elke zijde staat los en elke zijde heeft een andere bouwstijl. Rustig lopen we voor de tribunes, langs de achterlijn, richting de hoofdtribune.

Engelser dan dit gaat het niet worden. Op de betonnen vloer staan de rijnummers geverfd en een groot deel van deze tribune heeft oude, houten klapstoeltjes waarop het stoelnummer is met verf is geschreven. Het middendeel bestaat zelfs helemaal uit hout. Als dan ook het zonnetje voorzichtig tussen de floodlights gaat schijnen schiet ik vol. Terwijl mijn maat elke opening invliegt om het stadion van elke hoek te bekijken, klapt ik een van de houten stoeltjes open en neem ik plaats op een fijn stukje nostalgie en droom mijzelf 35 jaar terug in de tijd, naar mijn allereerste stadionbezoek.

De zon schijnt uitbundig waardoor de kleuren in het stadion mooier zijn. Vanaf de andere lange zijde, met de zon in de flank, wil ik nog een laatste foto maken van de hoofdtribune om de sfeer van dit oude, nostalgische stadion vast te leggen… Kleurt de zon perfect binnen de lijntjes!

Meer foto's...

Fotogalerij

  • Roots Hall
  • Roots Hall
  • Roots Hall
  • Roots Hall
  • Roots Hall
  • Roots Hall
  • Roots Hall

Deel deze pagina