Groundhopping Watford (2).jpgVoor een lang weekend Londen werd Watford als uitvalsbasis gekozen. Kostentechnisch een prima plek en Londen-centrum is met het openbaar vervoer prima te doen. Er werd gekozen voor een traditionele Nieuwjaarswedstrijd in Londen, alleen QPR – Hull City bleef over, aftrap 17:15 uur, zodat ’s middags tijd was om Vicarage Road te bekijken.

Opnieuw werd middenin een woonwijk, nauwelijks opvallend. een stadion gevonden. Door de ligging oogt het heel klassiek al heeft het stadion door een verbouwing van een deel van de buitenkant wel een modern uiterlijk gekregen. Persoonlijk vond ik het niet heel storend. Wel jammer is dat een zijde bestaat uit nieuwbouw met woningen. Uiteraard is nog altijd duidelijk zichtbaar dat ene sir Elton John ooit iets met Watford had, een stand is vernoemd naar de zanger.

Omdat in een hoek van het stadion nog altijd gebouwd wordt was door een gat in een schutting een deel van de binnenkant zichtbaar. Op het veld waren twee mannen met een handmaaimachine het gras speelklaar aan het maken voor de wedstrijd van de volgende dag, tegen Manchester City. Het stadion was dus open maar bij de receptie wilde niemand meewerken. Wel kregen we een kaartje met een mobielnummer zodat we op maandag een afspraak konden maken. Op de vraag of het anders opgelost kon worden omdat zondag de reis terug naar huis gaat werd bloedserieus geantwoord dat als we maandag bellen, het allemaal goed komt. Watford stond bij mij direct op de lijst ‘Onsympathieke club’, een lijst waar Benfica voor mij nog altijd op nr. 1 staat. Omdat er geen kaarten meer voor de wedstrijd van morgen te krijgen zijn, werd het stadion teleurgesteld achter ons gelaten.

De geplande rondtoer door Londen op 2 januari werd eerder beëindigd en de commercie had bepaald dat Watford – Manchester City eind van de middag pas kon worden gespeeld, zagen we ineens nog een mogelijkheid om toch even in het stadion te kijken. Tegen de stroom van zo’n 20.000 man in vonden we een ingang. Engeland heeft de vreemde gewoonte dat de supporters na de wedstrijd het stadion moeten verlaten. Niets nagenieten van een prachtige pot of nog even een nababbelen maar zo snel mogelijk het stadion uit. Een suppoost op leeftijd liet ons dus niet binnen, ook niet om alleen een foto te mogen maken. Uiteindelijk haalde hij zijn gerimpelde hand over zijn hart… en mocht onze vriendin naar binnen.

Natuurlijk liepen we verder tegen de stroom in, tussen Manchester- en Watfordsupporters die gewoon door elkaar lopen, naar de volgende kans. Het werd nog spannend omdat de eerste deuren al dicht gingen maar ineens vonden we een opening. Een jonge jongen als suppoost herkende in ons de liefhebber, de groundhopper en natuurlijk mochten we even een kijkje nemen. Vanuit een slecht verlichte omgang van het stadion zag de oudere man ons groepje, schold wat onverstaanbaars Engels, maar wij waren binnen!

Vijf minuten later, na even genoten te hebben van een sfeervol verlichte Vicarage Road, werd de jonge jongen bedankt voor de gastvrijheid. Terug op straat zaten de Manchester Citysupporters verdeeld in de vele bussen, wachtend op de lange reis naar huis en was de omgeving verder verlaten. In Nederland is er altijd wel een ‘uitzwaaicomité’, hier duikt men lekker de kroeg in. Na de verbaasde gezichten te hebben uitgezwaaid hebben we ons verder aangepast aan de lokale bevolking…

Meer foto;s zijn hier te vinden

Fotogalerij

  • Watford fc
  • Watford fc
  • Watford fc

Deel deze pagina