Bezocht datum
Achter het hek, tussen het wilde gras en de distels, ligt een betonnen herinnering. De dug-out met zijn rode stoelen, zeven op een rij, half verzonken in onkruid dat door de scheuren groeit. Stoelen waar trainers zaten, waar wisselspelers nerveus wachtten, waar hoop en teleurstelling naast elkaar plaatsnamen. Nu zitten er alleen nog grassprietjes tussen de spijlen.
Het dak is begroeid, letterlijk. Een groene golf van wild gras en bloemen rolt over het golfplaat, alsof de natuur zelf supporter is geworden en het veld heeft overgenomen. Een ladder steekt omhoog, roestig, een toren naar nergens. Misschien klom hier ooit iemand op voor beter zicht, voor een reparatie, voor een laatste blik voordat alles stilviel.
Langs de zijlijn strekken de tribunes zich uit. Betonnen treden, wit verweerd, met hier en daar een barst als een oude glimlach. Het houten dak rust op witte pilaren die ooit trots stonden, maar nu wat lijken te hangen, moe van het wachten. Achter de tribune staat een gebouw van rode baksteen, met hoge schoorstenen als vingers die naar de wolken wijzen. De kleedkamers misschien, of de kantine waar na de wedstrijd bier werd geschonken en verhalen werden verteld.
De glazen kantine heeft nog altijd panorama-uitzicht over wat ooit een glorieus veld moet zijn geweest. Rode letters op het glas, verbleekt, bijna onleesbaar. Binnen staan stoelen. Vage silhouetten achter vuil glas, wachtend op supporters die niet meer komen.
En dan het veld zelf, of wat ervan over is. Een patchwork van droog, uitgeleefd gras en kale aarde. Palen en touwen, misschien ooit doel- of trainingsmateriaal, nu kronkelige sculpturen in een openluchtmuseum van vergeten zondagen.
Bij de ingang ligt een smal pad van zwart asfalt, met een verweerde ijzeren reling. De toegang tot wat ooit het heiligdom was van Royal Stade Brainois. Nu leidt het pad alleen nog maar terug in de tijd, voor wie over het hek durft te klimmen.
Een speaker hangt scheef aan een paal. Hij heeft alles gezien, maar zegt niets meer. De stoeltjes zijn rood. Niet van passie, maar van plastic. Ze kijken uit op een veld dat niet meer speelt.
Een bord met “Massart” en “Acrodimi”, alsof de acrobaten van de renovatie zijn vergeten te springen. Een gebouw van glas, waar de stoelen binnen wachten op applaus dat niet komt. De reflectie toont bomen. De stoelen tonen stilte.
Er is een trap. Roestig. Hij leidt naar een deur die niet meer opengaat. Erboven staat: “Braine-le-Comte, ville sportive.” Maar de sport is vertrokken. Alleen Braine-le-Comte bleef.
Een vogel vliegt over het dak. Hij fluit geen volkslied. Hij fluit een afscheid.
En ik? Ik loop. Ik kijk. Ik luister naar wat niet meer klinkt. En ik weet nog hoe het was. Of hoe het had kunnen zijn.
